غزنی؛ شهر سنایی و البیرونی، تبدیل به مرکز قتل‌های زنجیره‌ای شده است

۱۵ عقرب ۱۳۹۶ هشدار

ولایت غزنی در سال‌های اخیر، از نا آرام ترین ولایت‌ها در جنوب افغانستان بوده است. نا امنی‌ها در این ولایت، در جریان سال روان خورشیدی افزایش بیشتر یافته و حتا مرکز این ولایت چندین بار مورد حمله‌های گروه تروریستی طالبان قرار گرفته است.

تمامی این ناامنی‌ها، به حمله‌های مستقیم طالبان و تلفات ناشی از آن خلاصه نمی‌شود. شهر غزنی مرکز این ولایت بیشتر اوقات شاهد ترورهای افراد، شخصیت‌های سیاسی و افسران و سربازان نیروهای امنیتی بوده است. پدیده‌ای که چالش‌ها و نگرانی‌های گسترده‌ای را در میان مردمان این ولایت و بخصوص باشندگان شهر غزنی ایجاد کرده است. گزارش‌ها از مرکز غزنی حاکی‌است که تنها در جریان بیش‌تر از یک ماه اخیر، ۹ افسر و سرباز امنیتی در این شهر ترور شده‌اند.

در آخرین مورد بعد از ظهر روز گذشته چهاردهم ماه عقرب، یک افسر فرمان‌دهی پولیس این ولایت در مرکزی‌ترین نقطه شهر غزنی توسط شلیک یک تروریست کشته شد. این افسر پولیس در جاده سینمای شهر غزنی واقع در ۲۰۰ متری فرمان‌دهی پولیس این ولایت کشته شد. او عبدالخالق نام داشت و معتمد آمریت تخنیک فرمان‌دهی پولیس غزنی بود.

این افسر، حوالی ساعت ۳ بعد از ظهر روز یکشنبه توسط تروریستی که از تفنگ‌چه بی‌صدا استفاده کرد، ترور شد. در این روی‌داد عامل ترور هم با شلیک متقابل پولیس کشته شد. در موردی قبل از آن، یکی از سربازان پولیس عصر پنج‌شنبه چهارم ماه عقرب، زمانی‌که مصروف یک مکالمه تلفونی بود، در منطقه پل حیدرآباد، یکی از مناطق امن شهر غزنی توسط تروریستان کشته شد و عاملان آن رویداد موفق به گرفتن اسلحه قربانی و فرار از محل شدند.

افسران جوان، قربانیان اصلی ترورها

حکومت محلی غزنی با تایید این ترورها و آمار آن می‌گویند که بیشتر افراد ترور شده در داخل شهر غزنی، افسران جوان هستند. محمدعارف نوری سخن‌گوی والی غزنی می‌گوید، در این مدت زمان ۹ سرباز و افسر امنیتی که پنج تن آنان را افسران جوان پولیس، امنیت ملی و ارتش تشکیل می‌دهند، در داخل شهر غزنی توسط تروریستان کشته شده‌اند.

همه‌ای این ترورها با استفاده از تفنگچه‌های بی‌صدا انجام شده‌ اند. سخن‌گوی والی غزنی گروه‌های تروریستی و مافیایی را عامل این رویدادها می‌داند. به گفته او، قربانیان این ترورها معمولن اشخاصی هستند که در مقابل گروه‌های تروریستی و مافیایی قرار دارند، و مانع بزرگ برای فعالیت‌های تخریبی و تروریستی این گروه‌ها بودند.

سخن‌گوی والی غزنی می‌گوید، در سال‌های گذشته شماری از عاملان ترورها توسط نیروهای امنیتی گرفتار شدند، ولی امسال به جز مورد روز گذشته که عامل آن کشته شد، بقیه موفق به فرار شده‌اند. او می‌افزاید که تحقیقات پولیس برای شناسایی این افراد جریان دارد.

نگرانی‌ها از ترورهای زنجیره‌ای

باشنده‌گان و اعضای شورای ولایتی غزنی از ادامه این روند و ترورهای افسران امنیتی و کارمندان دولتی در این شهر ابراز نگرانی می‌کنند. اعضای شورای ولایتی غزنی می‌گویند، این ترورها معمولن در نقاط مزدحم و امن شهر غزنی صورت می‌گیرد. حسن رضاء یوسفی عضو شورای ولایتی غزنی نهادهای امنیتی و بخصوص اداره‌های کشفی و استخباراتی غزنی را در بازداشت افراد تروریست ناکام می‌داند.
او ریشه ناکامی نهادهای امنیتی در بازداشت تروریست‌ها را  در ناهم‌آهنگی‌ میان این نهادها می‌داند. به گفته آقای یوسفی، در هر هفته تا سه مورد ترور افراد دولتی در شهر غزنی روی می‌دهد و عاملان ترورها هم با کمال آرامش، در داخل همین شهر بود و باش دارند.

این عضو شورای ولایتی غزنی می‌افزاید: “ترور می‌کند در بزازی، تفنگچه بی‌صدای خود را می‌گذارد در دکان رخت فروشی، بایسکل یا موترسایکل خود را در یک ساحه دیگر رها می‌کند و خودش نظاره‌گر صحنه می‌شود.”

آقای یوسفی یکی از دلایل افزایش تروریستان و استفاده آنان از تفگچه‌های بی‌صدا در شهر غزنی را، فرار آنان از زندان این ولایت در سال ۱۳۹۴ می‌خواند. گروهی از مهاجمان انتحاری وابسته به گروه طالبان در ماه سنبله ۱۳۹۴ بالای زندان غزنی حمله کردند که در نتیجه آن، دست کم ۳۵۲ زندانی از این زندان فرار کردند. مقام‌های محلی غزنی در آن زمان گفتند که زندانیان فراری، بیشتر زندانیان اعضای گروه طالبان و شماری از آنها تبه‌کاران و قاچاقچیان مواد مخدر بودند.

اکنون این عضو شورای ولایتی غزنی می‌گوید، بیشتر ترورها در شهر غزنی توسط همین افرادی صورت می گیرد که از زندان فرار کردند و تروریستان خطرناک می‌باشند. او از مسئولان نهادهای عدلی و قضایی این ولایت می خواهد، در صورت گرفتاری تروریستان، آنان را به اشد مجازات محکوم نمایند.

هم‌زمان حمیدالله سروری، عضو دیگر شورای ولایتی غزنی، مسئولان نهادهای عدلی و قضایی را در محاکمه افراد تروریست متهم به برخوردهای سلیقه‌ای می‌کند. آقای سروری هشدار می‌دهد: “در صورتی که ادارات کشفی و استخباراتی، در گرفتاری افراد تروریست تلاش بیشتر نکنند، ارقام ترورهای زنجیره‌ای افزایش خواهد یافت.”

آغاز ترورها با تفنگچه های بی‌صدا

شهر غزنی برای نخستین بار در سال ۱۳۸۹ شاهد ترور یک کارمند دولتی توسط تفنگچه بی‌صدا بود. فعالیت تروریستان با استفاده از تفنگچه‌های بی‌صدا از همان سال در این شهر آغاز شد و بیشتر افراد ترور شده در آن زمان را سربازان، افسران و شماری از بزرگان قومی تشکیل می‌داد.
در سال های ۱۳۹۱-۱۳۹۲ و ۱۳۹۳ که مسئولیت فرماندهی پولیس آن زمان را در این ولایت جنرال زرور زاهد به عهده داشت، فعالیت تروریستان در ماه‌های رمضان در این شهر افزایش می‌یافت و همه ساله در مدت یک ماه بیشتر از پنجاه نفر که در آن، سربازان، افسران، مامورین خدمات ملکی، بزرگان قومی و حتی دکانداران شامل بودند، توسط تفنگچه‌های بی‌صدا ترور می‌شدند.

چنانچه قاضی صاحب شاه رییس شورای ولایتی غزنی هم در ماه سنبله ۱۳۹۱، زمانی که بسوی منزلش روان بود، در مسیر نو آباد در حومه‌ی شهر غزنی، توسط افراد مسلح ناشناس ترور شد. هم‌راه با او یک خواهرزاده اش هم که در آن رویداد زخم برداشته بود، جان باخت. مقام‌های محلی غزنی، گروه طالبان را مسئول ترور قاضی صاحب شاه خواندند.

در سال های ۱۳۹۴ و ۱۳۹۵ شماری از این تروریستان توسط نیروهای امنیتی غزنی گرفتار شدند، و تا اندازه‌ای در این دو سال، این شهر از ترورهای زنجیره‌ای به دور بود. اما در سال روان خورشیدی، این ترورها بازهم از سر گرفته شد و در این سه ماه اخیر، آمار ترور افزایش یافت. تروریستان معمولن کارمندان دولتی را در نزدیکی‌های حوزه های پولیس، محلات تلاشی و مناطق امن شهر غزنی ترور می‌کنند.
مسئولان امنیتی غزنی، استفاده موترسایکل به شکل دو نفری را در این شهر ممنوع قرار داده است. با آن‌هم تروریستان به این کار مبادرت می ورزند و با استفاده دو نفری از موترسایکل، موفق به ترور کارمندان دولتی می‌شوند. پدیده‌ای که جلوگیری آن برای باشنده‌گان غزنی به یک رویا تبدیل شده است.

وضعیت خانواده‌های قربانیان ترور

حسن فرزند نوروز سرباز پولیس ملی است که یازده روز قبل در منطقه حیدرآباد توسط افراد موترسایکل سوار ترور شد. او می‌گوید که پدرش یگانه نان آور خانه بود. به گفته او، پدرش مدت پانزده سال پولیس ملی وظیفه داشت؛ اما عصر روز پنجشبنه هفته گذشته، به او خبردادند که پدرش، هنگام انجام وظیفه ترور شده است.

حسن از مسئولان فرماندهی پولیس غزنی و بی توجهی آنان در این زمینه انتقاد دارد. او می‌گوید، با آنکه پدرش پانزده سال برای این نظام خدمت کرد، ولی باز هم از سوی مسئولان فرماندهی پولیس غزنی با آنان کمک صورت نگرفته است.

به گفته او،  پس از مرگ پدرش تنها حدود هفتاد هزار افغانی پول اکرامیه به آنان پرداخت شده، اما بعد از آن، به این خانواده هیچ توجهی نشده است. او از حکومت می‌خواهد تا خانواده آنان را تنها نگذارد و اعضای خانواده‌اش را برای ادامه زنده‌گی کمک نماید.

بسیاری از خانواده های دیگر در این وضعیت و حتا بدتر از این وضعیت قرار دارند. نه تنها که نان آور و حمایت کننده خانه های شان را از دست داده اند، بلکه در ترس تهدیدات بیشتر است که احتمالن آنها را تهدید می‌کند.

محمد رحیم آریا

هم رسانی