سایه سنگین مرگ خبرنگاران درکابل بر زندگی همکاران شان

۱۲ ثور ۱۳۹۷ هشدار

 از روز دوشنبه به این‌سو صفحات فیس بوک بسیاری از خبرنگاران افغانستان پر از واژه‌های است که ناامیدی، درد و دشواری از دست دادن هم‌کاران شان بازگو می‌کند.

البته که درد کمی نیست. خبرنگاران افغانستان با از دست دادن ده ‌هم‌کارشان در یک روز، از یک‌سو شوکه شده اند و از جانب دیگر امیدشان را نسبت به مصؤونیت جان‌های خود در جریان کار نیز از دست داده اند.

شماری زیادی از خبرنگاران پس از کشته شدن ۹ ‌هم‌کارشان در حمله تروریستی روز دوشنبه در شش درک کابل و کشته شدن یک خبرنگار دیگر در ولایت خوست، ضمن این‌که نهایت ناراحتی شان نسبت به از دست دادن هم‌کاران شان را با نوشتن یادداشت‌ها ابراز کرده اند، بسیاری‌های نوشته اند” ما نیز شاید به زودی یکی پی‌دیگر هم‌سرشت شما شویم.”

جاوید نعیمی خبرنگار و گوینده رادیو آزادی در پراک، در صفحۀ فیس‌بوکش نوشته است: ” از بسکه شوک دیده‌ام، هر کی عکس کسی را در فیس بوک پُست می‌کند فکر می‌کنم آن یکی هم کشته شده.”

عبدال‌وکیل نایبی خبرنگار پیشین تلویزیون آریانا با گذاشتن دو تصویر، یکی از خودش که او را در حال گزارش دادن از جریان یک حمله انتحاری نشان می‌دهد و تصویر دومی یک کمره آلوده به خون، گفته است شاید سوژه خبر فردا ما باشیم:

“پژمرد چمن به فکر پرواز شویم

بر بغض گلوی خسته آواز شویم

امروز که به مرگ تان خبر می‌سازیم

شاید خود ما صبا خبر ساز شویم”

حمله روز دو شنبه در کابل، بیشتر از بیست کشته و نزدیک به شصت زخمی برجای گذاشت. در این روز، دو حمله در شش درک کابل رخ داد و هدف حمله دوم، خبرنگاران بودند که برای پوشش رویداد نخست به محلس رویداد رفته بودند.

عماد روستای خبرنگار تلویزیون یک در سوگ هم‌کارش، غازی رسولی که در حمله دوشنبه جان باخت، با گذاشتن تصویری او، در صفحۀ فیس بوک خود چنین نوشته است: ” دل‌تنگتم رفیق توکجایی؟

قلب آدم می‌سوزد، آتش می‌گیرد وقتی ساعت‌ها انتظار تماس‌اش را داشته باشی و اما از او هیچ زنگی نیاید. راستی! چقدر سخت بوده از دست دادن رفیق، هم‌کار و برادر.”

شماری دیگری از خبرنگاران به رسم سوگ‌واری تصویر پروفایل فیس‌بوک شان‌را سیاه کرده اند. شاید این کمترین کاری و آنی ترین واکنش خبرنگاران بوده است که انزجار و نفرت شان را نسبت به رویدادهای تروریستی بیان می‌کند.

سهراب شریفی خبرنگار خبرگزاری فرانسه/ “فرانس پرس” ضمن این که تصویر فیس‌بوک خود را سیاه کرده است، در سوگ از دست دادن هم‌کارش، شاه مری عکاس خبری این رسانه که در حمله تروریستی روز دوشنبه جان باخت، نوشته است: ” شامری عزیز، مرگ نابهنگام‌ات سخت مرا درهم کوبید.”

بسیاری‌های دیگر، نیز نسبت به کشته شدن، ۱۰ خبرنگار ناراحتی خود را بیان کرده اند. بشیر پیمان یک خبرنگار بی بی سی نوشته است:”امروز بدترين روز در جريان پانزده سال كار رسانه‌اي ام بود، با تاسف و درد ده صداي رسا براي هميش خاموش شدند، احمدشاه هم‌کارم نیز در ولایت خوست از سوی تفنگ‌داران ناشناس هدف قرار گرفت و کشته شد و ۹ تن دیگر از هم‌صنفی‌هایمان را در کابل از دست دادیم.”

در این میان، درد برخی‌های از خبرنگاران خیلی بیشتر است. آنها که بهترین دوستان دوران خبرنگاری و یا عکاسی شان را از دست داده اند. مانند مسعود حسینی عکاس خبرگزاری اسوشیتیدپرس که نخستین بار از کشته شدن عکاس خبرگزاری فرانسه تویت کرد. او هر چند ساعت عکس‌های مشترکش با شاه مری را نشر می‌کند و از خاطرات گذشته شان می‌گوید.

حمله به خبرنگاران و کشته شدن ده خبرنگار در یک روز سبب شد که مشاور امنیت ملی رئیس جمهور نیز جلسه فوری با اعضای کمیته کاری مشترک رسانه‌ها و حکومت برگزار کرد و تعهد سپرد که برای امنیت خبرنگاران و رسانه‌ها کاری موثر انجام خواهند داد.

نهادهای حامی رسانه در کابل نیز در اعتراض به این حمله، از محکمه جزائی بین المللی و شورای امنیت سازمان ملل متحد خواست این رویداد را بررسی کنند.

در حمله روز دو شنبه، رادیو آزادی سه خبرنگارش را از دست داد و تلویزیون های یک و مشعل هر کدام یک خبرنگار و یک تصویر بردار شان را از دست دادند. دو خبرنگار کشته شده دیگر، عکاس و تصویر بردار خبرگزاری فرانسه و طلوع نیوز بودند.

از میان این ۹ خبرنگار، غازی رسولی، توخی و سلیم، قرار بود به همین زودی‌ها ازدواج کنند. این یادداشت را ذکریا حسنی خبرنگار رادیو فرانسه در کابل، در صفحۀ فیس بوک‌خود گذاشته است. البته که درد دیگر کشته‌ شده‌گان نیز به سنگینی مرگ این سه خبرنگار و شاید حتا سنگین تر هم بود.

در میان این ده خبرنگار، یک تن آن یک بانوی جوان بود. فرشته محرم درانی خبرنگار تازه دو هفته پیش کارش را با رادیو آزادی آغاز کرده بود. او پیش از این در رادیو سلام وطندار کار می‌کرد.

در این میان، داکتر عبدالله عبدالله رئیس اجرایی حکومت وحدت ملی امروز پذیرفت که حکومت در تأمین امنیت شهروندان افغانستان کوتاهی کرده است. رئیس مجلس نیز نهادهای امنیتی را به کوتاهی در امر تأمین امنیت شهروندان افغانستان و به ویژه امنیت خبرنگاران کرد.

چگونه‌گی وضعیت اقتصاد خبرنگاران کشته شده، موضوع دیگری است که هم‌کاران شان در باره آن نوشته اند؛ از میان ۹ خبرنگار که روز دوشنبه در کابل کشته شدند، اکثرشان در خانه‌های کرایی زنده‌گی داشتند. از بیشتر این خبرنگاران یکی از اعضای خانواده‌های شان بیمار بوده است و هزینه تداوی آن‌ها را نیز نداشته اند.

خبرنگاران در سوگ‌نامه‌های که به مناسبت ‌کشته شدن هم‌کاران شان در صفحات اجتماعی نوشته اند، وضعیت زنده‌گی، دشواری‌ها، تنگ‌دستی‌ها وبیچاره‌گی‌های آنان را نیز به تصویری کشیده و مجسم ساخته اند، اما با وجود این همه از تلاش و پشت کار آنان نیز یاد کرده اند که همیشه در انجام وظایف شان با علاقه مندی فراوان و صداقت کامل کار می‌کردند.

جاوید روستاپور

هم رسانی