تیغ مافیا بر گلوی زنان پیش‌تاز

۱۷ اسد ۱۳۹۷ هشدار

فوزیه کوفی بی‌تردید یکی از زنان توانمند کشور است که در سال‌های اخیر با حضور در حوزه سیاسی توانسته است، به حیث یک زن تأثیر گذار ظاهر شود.حذف کوفی از لیست کاندیداتورهای انتخابات پارلمانی پیش رو، به دلایل نارسایی کمیسیون انتخابات، علاوه بر این‌که دغدغه‌ی ابزاری شدن انتخابات توسط گروه حاکم را جدی مطرح می‌کند، نگرانی فشار بر فعالین زن را نیز افزایش می‌دهد.

نسبت سیاست‌مداران و شخصیت‌های تاثیر گذار زن و مرد در افغانستان به هیچ وجه هم‌خوانی ندارد و حتی نزدیک به هم نیست و این موضوع متاثر از وضعیت دشوار زنان در گذشته‌های دور و نزدیک این جامعه است. در همین دو دهه‌ی گذشته زنان حتی حق درس خواندن را نداشتند و نظام حاکم ابتدایی‌ترین حقوق زنان را نادیده گرفته و آنها را در گوشه خانه مبدل به قشری دربند ساخته بود.

پیش از آن نیز اوضاع زنان به دلیل حاکمیت مناسبات عقب افتاده و ارزش‌های به شدت عقب گرا، در حالت اسفباری قرار داشت. همین محرومیت‌های تاریخی از حقوق ابتدایی باعث شد تا دسترسی زنان به سواد و دانش نسبت به مردان بسیار کمتر باشد. بناٌ در اوضاع کنونی طبیعی است که تعداد زنان باسواد کمتر باشد. گرچه مناسبات اجتماعی حاکم لبه‌ی تیغ را هنوز هم بر قربانی ساختن حقوق زنان خم دارد، اما فرصت‌های فراهم شده برای زنان در کمتر از دو دهه‌ی اخیر را نیز نباید نادیده گرفت.

زنان در این دو دهه فرصت یافتند تا برای مشارکت در زمینه های سیاسی، اجتماعی، اقتصاد، فرهنگی و دیگر بخش‌ها تلاش کنند و این تلاش‌های شان مبنای قانونی داشته باشد. همین تعداد معدود زنان فعال سیاسی که در کشور صدای محرومیت زنان را بلند می‌کنند، امیدهای بزرگ قشر زن این جامعه هستند. تأسف‌بار این است که حتی نمی‌توان تمام زنانی که به حیث نماینده در نهادهای انتخابی رفتند و آن تعداد زنانی که به حیث کارمند ارشد یا میان رتبه در ادارات دولتی هستند، را افراد هدفمند با درک محرومیت تاریخی زنان و حس مسوولیت نسبت به این قشر محروم دانست.

غالب این افراد یا از سواد کافی برخوردار نیستند یا خود بنا به دلایل اقتصادی و گاهی هم اعتقادی، به تداوم محرومیت زنان کمک می‌کنند. فقط تعداد کمی از این افراد توان درک رسالت تاریخی شانرا دارند. حضور در نقش‌های سیاست‌گذار برای زنان از اهمیت حیاتی برخوردار است، چون زنان بیش از هر چیز دیگر نیاز به تغییر و یا اصلاح قوانین مبتنی بر محرومیت زنان، دارند.

حوزه‌ی کلیدی برای اصلاح بینش و برخورد مردان با زنان و حتی تغییر در بنیادهای فرهنگی اجتماع که مجموعه‌ی از ارزشهای محرومیت زا را برای زنان حمل میکند، هدفی بزرگ به قشر زن پنداشته می‌شود، چون با استفاده از این حوزه‌های کلیدی، می،توان تلاش مداوم و تاثیر گذاری را برای بهبود وضعیت فرهنگی و حقوقی زنان انجام داد.

اما مسئله این‌جاست که انجام چنین رسالت بزرگی کار هر زنی نیست و زنان بادانش، توانمند، با درک و شجاع چنین نقشی را باید به دوش بگیرند. از چنین منظری اگر به محاسبه بپردازیم، متوجه می‌شویم که تعداد زنانی که چنین رسالتی را بتوانند به دوش بکشند به شدت در جامعه ی ما کم است. در سطوح عالی اگر بخواهیم واقع بینانه قضاوت کنیم، احتمالا تعداد چنین زنانی به سی نفر نرسد. در پارلمان افغانستان با این‌که حضور زنان از لحاظ کمیت خیلی کم نیست، اما زنانی توان‌مند که جسارت و دانش بهره برداری قانونی از مسند پارلمان در جهت بهبود وضعیت حقوقی و فرهنگی و اقتصادی زنان را داشته باشند، از تعداد انگشتهای یک دست تجاوز نمی‌کند. یعنی از میان ده‌ها زن عضو پارلمان کشور، حدود پنج نفر شان از دانش لازم برای درک عمق محرومیت‌ها و دردهای زنان و اقدام به تغییر این وضعیت غیر عادلانه ی تاریخی، برخوردار هستند.

فوزیه کوفی یکی از این زنان است که در جریان چند سال اخیر ثابت کرده است که هم دانش لازم برای دفاع از حقوق زنان را دارد و هم جسارت کافی برای بلند کردن صدای محرومیت قشر زن در جامعه‌ی افغانستان. کوفی بدون شک قربانی موضع‌گیری‌های شفاف و زبان برنده‌ی انتقادی اش شده است. گروه‌های سیاسی تاثیر گذار بر وضعیت سیاسی جامعه، به زبانی دیگر وزنه‌های اصلی سیاست در افغانستان، بی توجه به عمق فاجعه‌ی جاری، با نگرشی سیاسی به موضع‌گیری در قبال جریان‌ها و شخصیت‌ها می‌پردازند.

تأسف‌بار است که مسئله‌ی آزادی بیان فقط برای کسانی که بیان شان هیچ تاثیری ندارد و یا کسانی که با مشارکت در جریان‌های مافیایی توان بستن دهن دیگران را و ارائه‌ی هر نظر قانونی و غیر قانونی را دارند، داده شده است.

شخصیت‌های تاثیرگذاری که به نمایندگی از گروه‌های بزرگ مردمی حرف می‌زنند و درد عمیق یک قشر جفا دیده را فریاد می‌کنند، متاسفانه قربانی تنگ نظری گروه‌های سیاسی می‌شوند که چنین صداهایی هویت کریه شانرا افشا می‌کند. حتی در بحث مصونیت‌های قضایی اعضای پارلمان، فقط کسانی مصونیت دارند که متکی به زور تفنگ و استفاده از تهدید و ارعاب علیه رقبای خویش، به بازی سیاسی می‌پردازند. شخصیت‌های بادانش و تاثیرگذاری که ریشه‌ی مافیایی ندارند، در بازار مکاره‌گی‌های سیاسی و قُلدری‌های گروهی، هیچ مصونیتی ندارند.

حذف کوفی که از کلیدی ترین شخصیت‌های بادانش زن در پارلمان کشور است، از لیست کاندیداتورها، به معنای نفی بیش از بیست درصد توان زنان کشور در زمینه‌ی قانونگذاری است. در واقع گروه مافیایی یک زن را حذف نکرده است، بلکه یک پایگاه و یک توان تاثیرگذار را نابود کرده اند. آنچه کمیسیون مشترک در زمینه‌ی حذف کوفی ادعا می‌کند، در کدام محکمه‌ی بیطرف اثبات شده است و کدام مرجع بی‌طرف اسناد و شواهد کافی برای اثبات چنین ادعایی ارائه کرده است؟

دسیسه سازی یکی از روش‌هایست که همواره گروه حاکم در افغانستان علیه کسانی که مخالف سیاسی اش هستند، استفاده کرده است. فوزیه کوفی با صراحت علیه کلیدی ترین سیاست‌های تیم اشرف غنی حرف زده است و کمیسیون ویژه مشترک با گرفتن دستور از اشرف غنی، مخالفین سیاسی تیم رییس حکومت وحدت ملی را از لیست کاندیداتورهای پارلمانی حذف می‌کند.

این سیاست خود نشان می‌دهد که رییس حکومت وحدت ملی هیچ نگرانی نسبت به حقوق از دست رفته و وضع اسفبار زنان کشور ندارد و همه چیز را از عینک سیاسی خودش دیده و قضاوت می‌کند. عینک سیاسی که فقط نفع خودش را در هر زمینه نشان کرده و دنبال می‌کند. با حذف کوفی و کوفی ها، پارلمان آینده بر بنای یک نگرش سیاسی تمامیت خواهانه شکل می‌گیرد که قربانی بزرگ آن زنان افغانستان هستند.

ریحان تمنا

هم رسانی