شعارهای گُنده انتخابات پارلمانی؛ عدالت اجتماعی، انکشاف متوازن، امنیت سرتاسری

۹ میزان ۱۳۹۷ هشدار

صبح روز جمعه، یک باره چهره شهر کابل تغییر کرد. این تغییر از نیمه‌های پنج شنبه شب شروع شده بود. باشندگان کابل، شهر را آراسته با تصاویر رنگارنگ نامزدان از بخش های مختلف، از اقوام مختلف، از طیف‌های مختلف دیدند.

تنها شهر نه، حتا دروازه ها و دیوارهای خانه‌های شان نیز با تصاویر فوتوشاپ شده و با شعارهای رنگ رنگ مزین شده بود. جاده ها پر بود از کاغذهای اضافی پشت هر تصویر بزرگ و کوچک که بی پروا انداخته شده بودند.

در انتخابات امسال بیشتر از ۲۵۰۰ نفر برای به دست آوردن ۲۴۹ کرسی پارلمان با هم رقابت دارند. از این میان ۴۰۰ نفر از این نامزدان، زنان هستند و بیشتر از ۸۰۰ نفر تنها در کابل خود را نامزد کرده اند.

نوزده روز دیگر به انتخابات باقی مانده است. نامزدان به شمول امروز هفده روز دیگر وقت دارند تبلیغات کنند. اما آنچه در این میان تأمل برانگیز و گاهی حتا درد آور است، شعارهای برخی از این نامزدان اند.

همه برای این که بتوانند اعتماد مردم را به دست بیاورند، حرف‌های بلند و بالا زدند. وقتی به شهر گشت بزنی، به شعارهای این نامزدان نگاه کنی، در می‌یابی که خیلی از نامزدان، درک نکرده اند برای چه به پارلمان می‌روند. یعنی واقعا اگر باور اکثر این نامزدان را همین شعارهای شان شکل بدهند، بسیاری از آنها نمی دانند پارلمان چه جای است.

در شماری از تصاویر بزرگ و کوچک نصب شده نامزدان، شعارهای دیده می‌شود که حتا از توان یک رئیس جمهور نیز بالا است و یا دست کم ویژه نامزدان ریاست جمهوری است و تنها یک رئیس جمهور می‌تواند آن را با صلاحیت‌های که قانون برایش داده است و امکانات حکومتی انجام دهد.

شماری از شعارها نیز بیشتر به درد حرکت های انقلابی می خورد تا این که شایسته یک نماینده پارلمان باشد. مثلا یکی از نامزدان انتخابات پارلمانی در شعارش نوشته است “لکه ونه یم مستقیم به خپل مکان یم، که خزان راباندی راشی که بهار”.

برخی از ستادهای انتحاباتی، به این باور اند که شعارهای انتخاباتی نباید، حرف‌های خارج از صلاحیت حوزه کاری یک نماینده مجلس باشد. آنها تأکید دارند که وظایف یک نماینده مجلس به گونه واضح در قانون مشخص است و گذشته از این برخی مسایل دیگر در لایحه وظایف داخلی مجلس نیز گنجانیده شد است.

حرفی که امروز شماری از نمایندگان مجلس نیز نسبت به آن انتقاد داشتند و این کار را مسخره عنوان کردند. بسیار اند نامزدانی که بر ساختن سرک و مکتب و پر کردن دسترخوان مردم تأکید کرده اند. شماری نیز راحت گفته اند که امنیت سرتاسری، عدالت اجتماعی و انکشاف متوازن را انتخاب او در پی خواهد داشت.

از این که بگذریم، حرف اصلی بر سر این است که به نظر می‌رسید شماری از نامزدان با توجه به اقتدار و موقف پدر و یکی از اعضای خانواده شان برای خود شعار انتخاب کرده است. مثلا یک جوانی که احتمالا پدرش رهبر یک گروه قومی است، یا رهبر یک حزب است، به صورت شاید ناخود آگاه از تأمین امنیت سرتاسری و انکشاف متوازن حرف زده است.

اما هیچ یکی از نامزدان از نظارت خوب بر حکومت حرف نزده است. از پاسخگو ساختن حکومت حرف نزده است که وظیفه اصلی نمایندگان مجلس است.

در این میان، شمارِ دیگر نیز هستند که لیست بلند بالای از تحصیلات شان را در تصاویر بزرگ و کوچک قطار کرده اند. سند چندین ماستری و دکترا و لیسانس از دانشگاه های معتبر جهان. و این که استاد دانشگاه است و چند کتاب و مقاله تحقیقی نیز نشر کرده اند. اما شعارشان، گاهی خنده آور است. همان افراد با آن همه تحصیلات عالی نیز نمی‌داند برای چه به پارلمان می‌روند.

و مهم تر این که شماری از نامزدان نیز برای مبارزه با فساد آستین بالا زده و تأکید کرده اند که به پارلمان می‌روند تا “با هر گونه فساد ” مبارزه کنند. گاهی واقعن رای دهندگان گیج می‌شوند. در این وضعیت همه چیز خلط شده است.

به نظر می‌رسد، تنها حکومت نیست که با ایجاد نهادهای مختلف، دستگاه های موازی با شماری از نهادهای حکومتی ایجاد کرده و وظایف را خلط می‌سازد، شماری از افرادی که با پول های فراوان به میدان آمده اند نیز با همین ایده و پیش فرضی می‌خواهند به پارلمان بروند.

حالا بماند که نگرانی ها در مورد تقلب گسترده در انتخابات پیش رو همچنان با قدرت باقیست و این احتمال نیز بسیار بالاست که همین افراد با همین شعارها بدون در نظر گرفته شدن رای مردم، به پارلمان راه پیدا کنند و آنهای که درکی از رفتن به پارلمان دارند، همچنان بازنده میدان باشند.

رازق اختیاربیگ

هم رسانی