مخالفت عبدالله با جرگه‌ی مشورتی صلح؛ آب‌ریختن در آسیاب طالبان

۲۶ حمل ۱۳۹۸ هشدار

عبدالله‌عبدالله مطابق تفاهم‌نامه‌ی تشکیل حکومت وحدت ملی شریک پنجاه‌درصدی و رییس اجرایی حکومت افغانستان است. عبدالله با این موقف در حکومت، در آغازِ طرح تشکیل لویه‌جرگه‌ی مشورتی صلح از جانب محمد اشرف‌غنی،  تاحالا که یک ماه  گذشته است در باره‌ی این جرگه نه مخالف و نه انتقادی را مطرح کرده بود. دیروز با نشر اعلامیه‎ی رسمی از آدرس خود و تیم انتخاباتی ” ثبات و هم‌گرایی” گفته است” ما در تیم ثبات و هم‌گرایی، نه در سطح احزاب و شخصیت‌های شامل این تیم و نه در سطح حکومت، تا این مرحله طرف مشورت برای برگزاری چنین نشستی نبوده‌ایم”.

رییس اجرایی با اعتراض گفته است، هیچ دلیل قناعت بخشی ندارد که در جرگه مشورتی صلح شرکت کند و این جرگه از دید او و تیم انتخاباتی “ثبات و هم‌گرایی” برای حل مشکل‌ها و رسیدن به صلح کارساز نیست.

عبدالله رییس اجرایی حکومت که مسوول شماره‌دوم در دولت افغانستان است. اگر ادعایش درست باشد که اشرف غنی با او درباره‌ی جرگه‌ی مشورتی صلح که پسوند ملی به آن برچسب خورده و برنامه‌ی مهم در باره‌ی بزرگ‌ترین مسأله افغانستان است؛  حتی مشوره نکرده و جویای دیدگاه او نیز نشده باشد، بیان‌گر روی‌کرد تک‌روانه‌ی اشرف‌غنی برای مدیریت کشور است. از طرف دیگر نشان‌گر اختلاف و سردرگمی عمیق در حکومت افغانستان بوده که رییس جمهور هرچه دلش خواست، بدون هماهنگی و مشوره با مقام‌های ارشد، دولتی می‌تواند تصمیم بگیرد.

از جانب دیگر عبدالله‌عبدالله، بدون این‌که جای‌گاه و نقش خود را به‌عنوان شریک پنجاه‌درصدی و رییس اجرایی حکومت، در نظر بگیرد، یک ماه از طرح برگزاری جرگه‌ی مشورتی صلح گذشته و تمامی آمادگی‌ها برای برگزاری آن به نقطه پایان رسیده و از سی و چهار ولایت افغانستان نمایندگان برای شرکت در این جرگه انتخابات شده اند و ۲۰۰ میلیون افغانی هزینه‌ی برگزاری آن خواهد شد؛ حالا انتقاد می‌کند که رییس جمهور با او در باره‌ی برگزاری این جرگه، مشوره نکرده و آن را بیهوده می‌داند.

باید از عبدالله‌عبدالله پرسید که او به‌عنوان رییس اجرایی حکومت، تاحالا کجا بوده و اصلا به فکر حکومت‌داری است؟. بپذیریم که رییس جمهور تک‌روی کرده و در آغاز با او مشوره نکرده باشد باید عبدالله پاسخ بدهد یک ماه پیش چرا اعتراض نکرده است؛ درحالی که حد اقل می‌توانست نظر خود را بیان می‌کرد و برای این کار فرصتی کافی هم در اختیار داشته است.

 سکوت عبدالله در آغاز و اعتراض دیرهنگامش بدون تردید انگیزه‌ی مخالفت او را با جرگه‌ی مشورتی صلح، سیاسی ثابت می‌کند او در این زمینه با صادقت عمل نکرده و برنامه‌ی بزرگی که انجام آن مصرف‌های هنگفت دارد، در زمان مناسب درباره‌ی چگونگی و کار کرد آن نظر نداده و از صلاحیت‌های خود نیز استفاده نکرده در نزد جامعه متهم است.

اگر هدف اشرف‌غنی از برگزاری جرگه‌ی مشورتی صلح سیاسی هم باشد؛ اما منطقی نیست که تمامی تصمیم‌ها گرفته شده و جرگه مشورتی صلح در آستانه برگزاری است با آن مخالفت شود. هیچ توجیه وجود ندارد که عبدالله می گوید به دلیل این‌که با او مشوره نشده است با جرگه‌ی مشورتی صلح مخالف می‌کند.

 عبدالله به عنوان مسوول درجه‌دوم در حکومت افغانستان در برابر تمامی اشتباهات و برنامه‌های حکومت مسوول است.

اگر حرف از اصلاح‌ کژی سیاست و برنامه‌های اشرف‌غنی باشد؛ عبدالله‌عبدالله مسوولیت داشت که باید در زمان مناسب اعتراض می‌کرد، تا اشتباه‌ها رفع می‌شد و هر تصمیمی که حکومت برای جلب دیدگاه مردم در باره‌ی صلح می‌گرفت، درست و موثر می‌بود. اگر در پُشت برگزاری جرگه‌ی مشورتی صلح، انگیزه‌ی انتخاباتی و سیاسی نهفته باشد؛ عبدالله با سکوت و کوتاهی در آن شریک است. اگر این جرگه بیهوده و غیرموثر هم باشد، باید در آغاز جلو آن را می‌گرفت.

این واقعیت است که اشرف‌غنی از موقف خود برای پیروزی در انتخابات و بقای خود در رهبری حکومت می‌خواهد استفاده کند. شاید اشرف‌غنی برای گزاری جرگه‌ی مشورتی صلح انگیزه‌های انتخاباتی و سیاسی داشته باشد. اشتباهات بزرگی را نیز درباره صلح مرتکب شده و فرصت‌های خوبی را از دست داده است. از جمله؛ صادقانه تلاش نکرد که رضایت سیاسی‌ها، گروه‌های تاثیرگذار اجتماعی و چهره‌های با نفوذ را بگیرد.

 در شرایطی که باید دولت افغانستان با قدرت و وجاهت بیشتر در گفت‌وگوهای صلح نقش بگیرد؛ عبدالله عبدالله از درون حکومت با جرگه‌ی مشورتی صلح مخالفت می‌کند. این جرگه اگر کارکرد دیگری نداشته باشد، می‌تواند فرصتی باشد که سیاست‌مداران و نمایندگان مردم، دیدگاه‌شان را درباره‌ی چگونگی صلح با طالبان، مطرح کنند. عبدالله‌عبدالله و دیگران حد اقل این فرصت را نادیده می‌گیرند.

 برای عبدالله و مخالفان اشرف‌غنی جرگه‌ی مشورتی صلح فرصتی است که دیدگاه‌شان را شامل برنامه‌های صلح کنند و در نتیجه با دیدگاه منسجم و واحد در میز مذاکره با طالبان بروند و از دستاوردهای یک و نیم دهه‌ی افغانستان پاس‌داری شود.

 بدون تردید مخالفت تیم‌های انتخاباتی “ثبات و همگرایی” به رهبری عبدالله عبدالله، “صلح و اعتدال” به رهبری حنیف اتمر و “امنیت و عدالت” به رهبری رحمت الله نبیل با جرگه‌ی مشورتی صلح، هیچ کمکی برای حراست از خواست‌های مردم نمی‌کند و بلکه نتیجه‌ی آن آب‌ریختن در آسیاب طالبان و شکستن وجه‌ی دولت افغانستان و مشرعیت‌دادن به دیدگاه طالبان و کمک به این گروه است.

بشیر یاوری 

هم رسانی